مجموعه مطالبی که در این محتوا مورد بحث قرار می گیرد
آمریکاییها و بریتانیایی ها همیشه در مورد اینکه کدام انگلیسی بهتر و درستتر است بحث داشتهاند اما در واقع باید بدانید هر دو کشورهایی هستند که با یک زبان مشترک، جدا شدهاند. شما میتوانید بر اساس سلیقه خودتان یک لهجهها برای صحبت انتخاب کنید و البته باید بدانید تفاوت این دو لهجه تنها در آواها و نوع گویش خلصه نمیشود، بلکه بریتیش و امریکن در کنار گرامر و لغات مشترک، گاهی املای لغات متفاوت هم دارند. در ادامه دقیقتر به تفاوت این دو زبان میپردازیم.
مشاوره و تعیین سطح رایگان ( آیلتس، انگلیسی، آلمانی، ترکی ) آموزش بدون وقفه همراه با 2 استاد بر اساس متد
تفاوت در گرامر
لهجه آمریکایی و بریتانیایی در چند نکته گرامری از هم متفاوت هستند که با آنها آشنا میشویم
حرف اضافه (Preposition): در انگلیسی بریتانیایی، حرف اضافه “at” در چندین عبارات مرتبط با زمان استفاده میشود، مانند زمانی که در مورد تعطیلات آخر هفته صحبت میشود.اما گویشوران انگلیسی آمریکایی در چنین مواردی از حرف اضافه “On” استفاده میکنند. به مثالها توجه کنید.
On weekends, I like to watch sports. (American) –
At weekends, I like to watch sports. (British) –
همچنین در لهجه امریکن از حرف اضافه “on” برای خیابان استفاده میکنیم و در لهجه بریتیش از “in”.
حال کامل (present perfect): انگلیسی زبانان آمریکایی و بریتانیایی از زمان حال کامل به روشهای مشابه استفاده میکنند. اما آمریکاییها در موقعیتهای کمتری آن را بکار میبرند. در بسیاری از موقعیتهای دیگر، به جای آن از گذشته ساده کمک میگیرند. این حالت حتی برای اخبار نیز صرق میکند.
به مثال زیر درباره یک شی گم شده دقت کنید:
I lost my phone…again. (American) –
I’ve lost my phone…again. (British) –
نکته دیگر استفاده از قید “just”، که قید رایج مرتبط با زمان، است؛ مانند “yet” و “already”. بریتانییها از این قیدها در زمان حال کامل استفاده میکنند در حالی که آمریکایی آنها در گذشته ساده هم کاربرد دارند.
افعال (have و get): هنگامی که از در مورد روابط انسانی صحبت میشود، بریتانیاییها معمولا از “have got” استفاده میکنند. مانند ” I’ve got an uncle in New York”. در حالی که آمریکایی زبانان میگویند “I have an uncle in New York”. این قاعده در هنگام صحبت درباره داشتن اشیاء و بحث درباره بیماری هم صدق میکند.
مشاوره و تعیین سطح رایگان ( آیلتس، انگلیسی، آلمانی، ترکی ) آموزش بدون وقفه همراه با 2 استاد بر اساس متد
افعال کمکی در پاسخ (Auxiliaries in replies): انگلیسی زبانان آمریکایی برای پاسخ فقط از یک فعل modal برای پاسخ استفاده میکنند. برای مثال :
Are you bringing the whole family? + I might –
در حالی که بریتانیاییها اغلب فعل کمکی “do” را در پاسخها کوتاه استفاده میکنند. و پاسخ به صورت ” I might do” داده میشود.
تفاوت در جمع و مفرد :یکی دیگر از تفاوتهای این دو لهجه، نحوه جمع و مفرد شدن واژگانشان است. البته که قاعده کلی در هر دو زبان یکی است اما در بریتیش استثنا برای چند کلمه وجود دارد که در امریکن نیست. در انگلیسی بریتانیایی، اسامی جمعی مانند کمیته، دولت، تیم و غیره، میتواند جمع یا مفرد باشد. درحالی که در امریکن این کلمات همیشه مفرد هستند و شکل جمع نمیگیرند. به مثالها توجه کنید
The government is doing everything it can during this crisis. (American) –
The government is doing everything it can during this crisis. (British) –
افعال با قاعده و بیقاعده: این مورد یک تفاوت ظریف است که میتوان آن را به راحتی در گفتار نادیده گرفت، اما شکل نوشتاری بسیار آشکاری دارد. بسیاری از افعال بیقاعده در زمان گذشته در بریتانیا به شکلهای (dreamt, leapt, learnt, burnt) نوشته میشدند که در آمریکایی منظم شده و به شکل (dreamed, leaped, burned, learn) نوشته میشوند.
تفاوت در واژگان
هر دو لهجه تفاوتهایی در املای واژگان دارند که البته تشخیص آنها برای زبان آموزان راحت نیست.
- -ae– و –e- : بسیاری از کلماتی که از یونان باستان وارد زبان انگلیسی شدهاند، در بریتانیایی -ae- و در آمریکایی -e- دارند. بیشتر این کلمات واژههای علمی، پزشکی یا فنی هستند.
British: aeon, pediatrician –
American: eon, pediatrician –
2. صامتهای مضاعف: گاهی اوقات در املای بریتانیایی مثلا در افعال خاص past participle یک مصوت را دوبار تکرار میکنند در حالی که در آمریکایی حذف میشود.
British: enroll, skilful –
American: enroll, skillful –
3. ence– یا ense-: بسیاری از اسمهایی که در انگلیسی بریتانیایی به ence- و در ایالات متحده به ense-، ختم میشوند. بریتانیاییها فقط از ense- برای فعل مربوطه استفاده میکنند
British: defence, offence –
American: defense, offense –
4. –e آخر کلمه: در بسیاری از کلمات مشهور که اغلب ریشه فرانسوی دارند، در آخر کلمه قبل از e مصورت دوبار تکرار شده است. در حالی که در انگلیسی آمریکایی، e از آخر کلمه حذف و مصوت قبل از آن تکرار نمیشود.
British: annexe, tonne –
American: annex, ton –
5. -e– یا –oe: مانند -ae- بالا، انگلیسی بریتانیایی oe- را در کلمات مشتق شده از زبانهای کلاسیک حفظ میکند، در حالی که انگلیسی ایالات متحده آن را به -e- ساده کرده است.
British: diarrhoea, manoeuver –
American: diarrhea, maneuver –
6. -or یا-our : این یکی از معروفترین تفاوتهای املایی بین انگلیسی بریتانیایی و آمریکایی است و از نفوذ فرانسه ناشی میشود. تقریبا همه این کلمات در اصل از لاتین آمدهاند. برای فهم بهتر به مثالها توجه کنید.
British: arbour, colour –
American: arbor, color –
مشاوره و تعیین سطح رایگان ( آیلتس، انگلیسی، آلمانی، ترکی ) آموزش بدون وقفه همراه با 2 استاد بر اساس متد
7. re– و er-: مانند -our املای re- در اصل از فرانسه آمده است. در ایالات متحده با er- جایگزین میشود تا تلفظ آمریکایی را بهتر منعکس کند.
British: centre, litre –
American: center, liter –
8. سادهسازی کلمات: و در پایان، بسیاری از املاهای آمریکایی وجود خود را مدیون نوح وبستر (Noah Webster) هستند، که به دنبال سادهسازی املا و نزدیکتر کردن آن به تلفظ رایج آمریکاییها بود.
British: grey, jewellery –
American: gray, jewelery –
لهجه امریکن یا بریتیش؟
با تفاوتهای هر دو لهجه به طور کامل آشنا شدید اما توجه داشته باشید این دو گویش در تلفظ، سرعت و نحوه بیان هر حرف نیز با هم متفاوتاند. از این رو، برای انتخاب لهجه انگلیسی خود بهتر است آنها را به طور دقیق مورد ارزیابی قرار دهید و به تمام قوانین آن لهجه پایبند باشید تا بتوانید مانند یک native speaker صحبت کنید. همانطور که حتما متوجه شدید، لهجه امریکن در مقایسه با بریتیش سادهتر و روانتر است و بسیاری از زبانآموزان مخصوصا در ایران این لهجه را یاد میگیرند. اما اگر میخواهید بریتیش را به عنوان لهجه انگلیسی خود انتخاب کنید باید بدانید از ابتدای شروع یادگیری زبان باید تمام منابع خود را به انگلیسی بریتیش تهیه کنید تا تفاوتهای این دو لهجه شما را گیج نکند.
در بریتیش اسامی جمعی مثل دولت یا تیم میتوانند فعل جمع یا مفرد بگیرند، اما در امریکن این اسامی تقریباً همیشه فعل مفرد میگیرند.
آمریکاییها اغلب برای بیان اتفاقات اخیر یا با قیدهایی مثل just و already از گذشته ساده استفاده میکنند، در حالی که بریتانیاییها حال کامل را ترجیح میدهند.
بریتانیاییها برای بیان مالکیت یا رابطه بیشتر از have got استفاده میکنند، اما آمریکاییها معمولاً از ساختار سادهتر have استفاده میکنند.
کلماتی که در بریتیش به our، re یا se ختم میشوند، در امریکن معمولاً به or، er و ze تبدیل میشوند (مثل Colour vs Color).